Monday, May 28, 2012

The Shadows in Love

Photo by LiLit G


... and our shadows fell in love.

  To love... 
It's when you always see he's reflection right next to you every single time you look at yourself in a mirror. It's when your shadows follow one another no matter if you are together or not, close to each other or apart. 

  To be loved... 
It's when he's looking right into your soul through your eyes even when he's not facing you. It's when he touches you with his look and whispers gentle words with his silence.
  
Together as one... 
It's when your shadows fall in love.



                                                                                                                            © LiLit Ghazaryan

Tuesday, May 15, 2012

Գրիչն էլ զենք է

   Մեր կյանքը պայքար է: Պայքարում ենք բոլորս, պայքարում ենք ամեն օր: պայքարում ենք գոյատևման, մեր նպատակների ու երազանքների համար: Պայքարում ենք, որ հասնենք ավելիին: Պայքարում ենք չարի ու վատի դեմ: Աշխատում ենք գտնել բարու փոքրիկ բյուրեղիկներ ու դրանցից մեծ բեկորներ ստեղծել: Պայքարում ենք թե՛ մեր, թե՛ շրջապատի խնդիրների դեմ: Մեծ ու փոքր, կարևոր ու անկարևոր, բայց բոլոր այդ խնդիրներն էլ իրենց ուրույն լուծումն են պահանջում: Իսկ ո՞րն է մեր զենքը: Ժամանակի ընթացքում փոխվում են խնդիրները, դրանց հետ միասին փոխվում են նաև զենքերը: Բայց բոլոր այդ զենքերի հետևում կանգնած է հզորագույն ուժերից մեկը՝ մարդու միտքը: Իսկ մարդու միտքն արտահայտելու բոլոր միջոցներից ու ձևերից լավագույնը գրիչն է: Այդ պարզունակ իրը, հայտնվելով մարդու ձեռքում, հոգի է առնում, կերպարանափոխվում է ու շնչավորվում:
Դառնում է բարի կամ դաժան, միամիտ կամ խորամանկ: Չարաճճի մանուկից մի ակնթարթում վերածվում է իմաստուն ծերունու, հեքիաթից տեղափոխվում է դաժան իրականություն: Իր տարբեր ու հետաքրքիր կերպարների խաղացանկում կարևոր տեղ է զբաղեցնում զենքի կերպարը: Դառնալով զենք՝ մարտի է ելնում, գնում պայքարի, բղավում ու զայրանում: Գրիչը դառնում է ամենաքաջ մարտիկն ու ամենատես մարդը: Եվ զենքերից հզորագույնը՝ գրիչը, դուրս է գալիս պայքարի: Շրջում է փողոցներով ու չի անտեսում ոչինչ: Լուռ հայացք է նետում իրականությանն ու գրում: Անվերջ գրում է: Տխուր նայում է փողոցի անկյունում կուչ եկած մուրացկանին, նստում նրա կողքին ու շարունակում գրել: Հետո գրում է անտարբեր անցորդների մասին, որ անցնում են այդ նույն մուրացկանի կողքով ու միայն անտարբեր հայացքներ նետում նրա վրա: Մի անցորդ էլ դրամ է նետում ու ասում.